Month of Honor

Becoming a writer was my biggest ambition. I started as a poet in eighth standard. It was our English teacher Josephine Miss who encouraged me to write after happening to read a poem which I wrote making fun of her. I really wanted to take up mass communication after school. But destiny took me to an engineering college where I lost all my creativity. Thank god that I didn’t give up reading habit while in college which was the only good thing I used to do those days. Bunking classes were one of the hobbies I had in college, but I never knew it would change the course of my life again. I happened to participate in short story writing competition conducted at my college, just to escape from a boring class and being seen by my department teachers. Coincidentally, I got first prize for that! Actually I was shocked to hear that result. That prize really brought a change in my attitude. I realized that I still got the flair for writing. And from there I decided to chase my dreams again. 

In October 2009, I started blogging. Thanks to my cousin Deepal for introducing me into blogging, which I realized was the best way to gain attention of everyone. The plan worked out well and even many of my close friends were surprised to meet the writer in me. They all said in one voice...”Engineering was the biggest mistake I committed”! Yes maybe, but I strongly believe destiny can never be changed. But we can choose our destiny, which is what I’m doing now. From there, the journey has been wonderful. By July 2012, my blog has got over 20,000 page views! It made me popular among my friends and other people from different parts of India. I got the chance to communicate with many of the budding writers from India and make new relations. It’s indeed proud to be recognized as a writer. It was writing which presented me with my first job as a correspondent in an online news portal.

Many of you may already know the facts I shared here. Just thought of sharing this again as I have been nominated for Liebster Blog Awards by Ashitha. Ashitha is my very good friend and a promising writer whom I believe to be one of the best among us. Thanks a lot Ashitha and it’s indeed an honor to receive it from you. I would love to thank Josephine Miss, my sister Achu, my brother Chintoo, my friends, my cousins and everyone for the never ending love and support. 

Chase your dreams sincerely and you will be rewarded. I’m chasing my dreams with the utmost passion and sincerity I don’t know what destiny has next in store for me! Even if I falter in between, I would be proud that I tried to follow what my heart desired and almost made it! I believe life always gives a second chance, but many don’t use it well. To everyone who reads this...Do what your heart desires! Even if destiny makes your life hell, fight back and write your own destiny. Show the courage to chase and conquer your dreams. 

About Liebster Awards

This award is for bloggers with less than 200 followers. Award winners have to share 11 facts about themselves, answer 11 questions asked by the blogger who tagged them, make 11 questions of their own and and tag 11 more bloggers for this award.

11 Facts about me

1. My biggest ambition is to become a film director (at least one film).  
2. I wish to live as a bachelor always.
3. I love to think positively most of the time.
4. I’m an extremely sensitive and emotional person at times.
5. Love hangouts at night, long chats etc.
6. Planning to publish a book as soon as possible.
7. Extreme music lover, especially melodies. Melodies make the nights more beautiful and romantic.
8. I adore the courage and determination of people like Adolf Hitler, Napoleon Bonaparte, and Alexander.
9. I find Kerala better than any of the places in India. 
10. I prefer coffee over vodka (yes, I do).
11. I don’t lie much, except to my parents!

11 questions by Ashitha

1.  Yet to grow up or Grown up?
     Yet to grow up, definitely.
2.  Forbidden fruit- is tasty or bitter?
     Lemme taste it first!
3.  Fantasies or Real?
     Real stuffs with some fantasy to it.
4.  Most prized possession?
     My siblings..Chintoo Chettan & Achu!
5.  Person who most influenced the way you are?
    The legendary Malayalam writer and director P Padmarajan. His films and writings have always inspired me to write.
6.  First thing that attracts you to others?
     My friendly behavior.
7.  Ever ditched by a guy or girl?
8.  If you are writing a book about yourself, what would you like the last lines to be?
     As I always say..."Chase your Dreams"!
9.  Premeditated or Spontaneous?
10. If you had only six months left to live, what would you do with the time?
      Fulfill all my wishes even if it's out of the way!
11. Rate your blog out of 5
    It's fair when done by my readers. Hmm..I would give 3/5 for my blog (hope my blog isn't that bad).

11 questions I wanna ask

1.   Do you believe in 2012 Doomsday?
2.   Love or Arranged marriage?
3.   Favorite author?
4.   Most memorable moment of your life?
5.   Sachin Tendulkar or Roger Federer?
6.   One thing you fear the most?
7.   Favorite quote?
8.   Steven Spielberg or Christopher Nolan?
9.   The best quality you possess?
10.  Biggest dream of your life?
11.  Your message to upcoming writers? 

I have nominated this award to 11 other bloggers who truly deserve it..


ഓര്‍മ്മയില്‍ ഇന്നും പെരുമണ്‍

കുറച്ചുകാലം മുന്‍പുവരെ ജൂലൈ എട്ടു എന്നെ സംബന്ധിച്ചടുത്തോളം എന്റെ കസിന്റെ  ജന്മദിനം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നോ ഒരിക്കല്‍ എന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു ആ ദിവസമാണ് 'പെരുമണ്‍ ' ട്രെയിന്‍ ദുരന്തം ഉണ്ടായേ എന്ന്. പക്ഷെ കേട്ടിട്ടും അതിനെക്കുറിച്ച്‌ അറിയാനോ അന്വേഷിക്കാനോ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ആ സംഭവത്തിന്റെ ആഴം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നെ കേരള കഫെ എന്ന സിനിമയിലെ 'ഐലന്റ് എക്സ്പ്രസ്സ്‌' എന്ന ഹ്രസ്വ ചിത്രം കാണുമ്പോഴാണ്. അതൊരു സിനിമ മാത്രമായിരിക്കാം, പക്ഷെ അതില്‍ കാണിക്കുന്ന ഓരോ ആള്‍ക്കാരുടെയും ജീവിതം നമ്മളെ വല്ലാതെ സ്പര്‍ശിക്കും. നൂറ്റിയഞ്ചു ജീവനുകളാണ് അന്ന് അഷ്ടമുടി കായലില്‍ പൊലിഞ്ഞത്. അപകടത്തെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചവര്‍ ട്രെയിന്‍ മറിഞ്ഞത് ചുഴലിക്കാറ്റു കാരണമാണെന്ന് അറിയിച്ചുകൊണ്ട്‌ അന്വേഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു. സത്യം ഇപ്പോഴും ആര്‍ക്കും അറിയില്ല. ഇന്നും ആ ദുരന്തത്തില്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവരെ ഓര്‍ത്തു അവരുടെ ഉറ്റവര്‍ വേദനിക്കുന്നു എന്നാ സത്യം ആരും തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു.

 ഇപ്പോള്‍ ട്രെയിന്‍ യാത്രകള്‍ പോകുമ്പോള്‍  എപ്പോഴും പെരുമണ്‍ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകും. ട്രെയിന്‍ പെരുമണ്‍ പാലം എത്തുമ്പോള്‍ വല്ലാത്തെ ഒരു വിഷമം തോന്നും. ഈ  ദുരന്തത്തെ കുറിച്ച് അറിയാവുന്ന ഒരാള്‍ പോലും ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കാതെ ഇരിക്കില്ല. ഇന്നത്തെ ദിവസം നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരോ മാധ്യമങ്ങളോ മറന്നിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത് വളരെ വേദനാജനകമായ കാര്യമാണെന്ന് ഓര്‍മ്മിപിക്കുന്നു. ഡ്രൈവറിന്റെ അനാസ്ഥയോ അതോ മറ്റു കാരണങ്ങളോ..നഷ്ട്ടപ്പെട്ടത്‌ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് മാത്രം! ആ അപകടത്തില്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവരെ നമുക്ക് ഒരു നിമിഷമെങ്കില്‍ ഒരു നിമിഷം, വേദനയോടെ ഓര്‍ക്കാം..കൂടെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്കും. ശങ്കര്‍ രാമകൃഷ്ണന്‍ ഐലന്റ് എക്സ്പ്രസ്സ്‌ എന്ന ചിത്രം പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ഈ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പ്‌ ചുരുക്കാനായി ഞാന്‍ കടമെടുക്കുന്നു.

" നൂറിലേറെ ജീവന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്‌, പിന്നെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മാത്രം ജീവിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട് മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക്..ഈ വഴി കടന്നു പോകുന്ന ഓരോ ഐലന്റ് എക്സ്പ്രസ്സ്‌ നും ഞാനിതു സമര്‍പ്പിക്കുന്നു."