When Canaries Cried..

My love for football started in 1998. Till then, I wasn't much aware about the game or the players associated with it. It’s ironic that my love for the game started during the most difficult days of my life. I was admitted in the Sree Chitra Institute for a Neuro surgery then. Reading was the only thing which kept me engaged. My mom used to get me too many magazines in order to avoid boredom. I should say that my reading habit got developed so. Among all the magazines, sports magazines were my favorite one’s. Each magazine had different football stories to tell. To a 10 year old boy who admired only cricket like any other Indian, this was entirely a new and informative experience. The only players I knew till then were like Pele, Maradona etc.! Then my world got wider and was introduced to players like Garrincha, Andre Escobar, Lothar Matthaus, Gabriel Batistuta, Dennis Bergkamp, Di Baggio, Romario, Zico, Higuita etc. (a few among the players I got familiar with) ! However, every magazine had a lot to discuss on one particular team and a player. It’s not difficult to guess that the team was Brazil. Everyone had a lot to tell about the samba style of football. What about the player? Not at all difficult. He is considered as one of the best strikers of all time. The man with 

golden legs..Ronaldo!

I had a special liking towards him. Don’t think it’s because of his talent, because I have never seen him play. Thanks to the surgery, we both had a shaved head in common! I hated to lose my hair. But after seeing Ronaldo, I understood that being bald had a charm too! From all those magazines and terrific history of football triumphs, I was already in love with the Brazilian football team. I used to get score updates from my mom and cousins. I was very much happy with the way Brazil was going forward. Even I used to discuss about the game with one of my doctors. I was on cloud nine when Brazil got into the world cup finals. And luckily, I got discharged 2 days before the finals. The fact that I could see the finals live made me immensely happy, probably the first full length match I was going to watch in my life.

However, all my hopes got dashed when dad asked me to sleep early, so that I avoid getting strained. I went to sleep with a heavy heart. But, God was always on my side that days. I woke up during the match and came to watch it. Luckily, his time dad didn't come up with any objection. However, the game still remains as one of the most tragic experience for me. A spirited French team led by the legendary Zinedane Zidane destroyed Brazil 3-0. Ronaldo was nowhere near to his talent. It was so heartbreaking to see a shattered Brazilian team on the ground. The French supporters in our house were ecstatic. To add to the misery, there was a hoarding at Medical College which showed Brazil 0 – 3 France. I had to see this whenever I went for a checkup! I had already started hating the French team by then. All I wanted was the Brazil team to win the 2002 world cup.

In 2002, all my dreams came true. Brazil won the world cup and Ronaldo was at his top notch form, ended the campaign as the leading goal scorer. What made me really happy was the elimination of the French team in 1st round itself! So 1998 tragedy got covered up somehow. In 2006, Brazil and France had a clash at the quarter finals. Even though I wanted Brazil to win, one man really changed the game with his charming skills. Once again Zinedane Zidane defeated Brazil. However, this time I was really happy seeing the way he played, the talent he possessed. The man I hated the most after 1998 world cup had already become my most favorite footballer at his time in Real Madrid. Sadly, his last game for France ended as another tragedy. The next world cup is coming in a year, and that too in Brazil! There won’t be a Ronaldo anymore; Or the presence of Ronaldhino ‘falling leaf’ kick or mighty Roberto Carlos. I’m not that impressed about the current Brazilian team, but I still wish and hope that Neymar & friends brings the cup back! But, no football lover or Brazilian can forget the 1998 debacle. With all the fond and sad memories, let’s wait for the whistle to blow in Brazil.

Who can forget this Real Madrid Team?



കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു ദിവസം. ജനാലയിൽ കൂടി മഴ കണ്ടിരിക്കാൻ നല്ല രസം. എഴുതണം എന്നാഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും മടി കാരണം അതിനു വയ്യ . അപ്പോൾ പിന്നെ എന്തേലും വായിക്കാമെന്നായി. വായിച്ചു തീർക്കാൻ കുറച്ചു പുസ്തകങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടെലും അതിലൊട്ടൊന്നും എന്റെ ശ്രദ്ധ പോയില്ല. ഞാൻ ഒരുപാടു തവണ വായിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കഥ ആയിരുന്നു അപ്പോഴും  എന്റെ മനസ്സിൽ. എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട, എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വികാരധീനനാക്കിയ കഥയാണത്. ഒരുപക്ഷെ പി പദ്മരാജൻ എന്ന അനശ്വരപ്രതിഭയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച സൃഷ്ടി എന്ന് വിശേഷിപിക്കാവുന്ന ഒന്ന്..'ലോല ' .

ലോലയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയത് എന്റെ മിത്രങ്ങളായ വിഷ്ണു രാഘവും അനു മോഹനുമാണ്. പദ്മരാജന്റെ ഒട്ടനവധി സിനിമകളും കഥകളും അത്ഭുതമായി കണ്ടിരിന്ന എനിക്കു ലോല ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. ആ അനുഭവത്തെ വിവരിക്കാൻ വാക്കുകൾക്കു ആകില്ല. ആ കഥ വായിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭൂതിയാണ് ലഭിക്കുന്നത്‌. ആ കഥയുടെ ഒടുവിൽ ലോല എന്ന കഥാപാത്രം ഒരു വികാരമായി അവസാനിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്‌ കാണാൻ കഴിയുന്നത്‌പ്രണയത്തെ ഇത്രയും തീവ്രതയോടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് മാത്രമേ കഴിയു. ലോലയെ വീണ്ടും ഓർക്കാൻ കാരണം രണ്ടുപേരാണ്. വിഷ്ണുവും പിന്നെ മോഹൻലാൽ എന്ന അതുല്യനടനും. കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ മോഹൻലാലിന്റെ ബ്ലോഗ്‌ പദ്മരാജനെ കുറിച്ചായിരുന്നു. പദ്മരാജന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയ ഒരാളെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ലേഖനം തൂവാനത്തുമ്പികളിലെ മഴപോലെ സൗന്ദര്യം ഉള്ളതായിരുന്നു. അതിൽ അദ്ദേഹം ലോലയെ കുറിച്ചു വർണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വരികളും. ലോല വായിച്ചവർ അതു തുടർന്നും വായിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും, വായിക്കാത്തവർ ഉടനെത്തന്നെ ആ അനുഭവം തേടിപോകുവ. ഇതുവരെ വായിച്ച കഥകളിൽ  എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട നായിക ലോല തന്നെയാണ്. മറക്കാനാകാത്ത ഒരു അനുഭവം നിങ്ങളിലും ലോല സമ്മാനിക്കട്ടെ, ഞാൻ വീണ്ടും പദ്മരാജൻ കഥകളിലേക്ക് യാത്രയാകുന്നു......


The Art of Gifting

Gifts are always precious for anyone. It’s a proof that someone or some people care or love us. These gifts add happiness to our lives when years pass by. It can also bring tears if things never went the way you imagined. Anyway, I’m not going to write a sad note here. Let’s talk about the unforgettable gifts or memories!

For me, even a greeting card is a biggest gift. I make it sure that I give a card along while gifting someone. I believe it’s a sort of expressing our care and affection towards them. That is why I always had immense joy in receiving those. I used to get a lot of cards during my childhood; sadly I didn't keep them safely. I started treasuring them from my college days, which I know is a little late. Thanks to my best friend Achu for teaching me that. I have got many gifts during my college days, especially from Achu and my school friends, which I still treasure the most. However, there are two instances which I will never ever forget in this life!

The first one happened while I was giving my birthday treat at Ambrosia bakery. That was during the first year of college life. It was really special as it was my first birthday after entering college and my school friends, cousins and a few college mates were present at the occasion. I got very surprised when they presented me some gifts. Usually, guys are too weak in gifting department. The gift of the day came from my college mates. It was a small and neatly wrapped in a gift paper. They wanted me to open it there itself and started laughing when I was unwrapping it. They even gave a caution to open it safely. Out of my anxiety, I opened it; everyone exploded into laughter, even the lady staff there couldn't hide her smile. Inside the gift box lied a neat and beautiful 'brief' ! I still can’t remember how I handled that embarrassing situation! It was really a new experience and even I couldn't stop laughing later. Soon, this incident became famous in college. However, I am very much grateful to them. That gift was really useful!

The next experience was a rather shocking one. This time from a gal, but it wasn't a brief anymore! This happened during my final year in college. One day I got a call from my friend Dhanya.

Dhanya (too happy): “Hey. Are you free tomorrow evening?”

I: “Hope I will be. Why? What happened?”

Dhanya: “Your birthday gift is awaiting. I would be very happy if you come and collect it as early as possible.”

I (excited): “Sure. We will meet tomorrow evening.” It’s quite natural that guys get excited when a gal is going to gift something. I couldn't hide that when I saw her.

Dhanya (smiling): “You seem so happy.”

I: “Of course. It’s the first gift from you. I’m super excited!” She handed over the gift to me. It was beautifully wrapped up in a costly Archies gift cover. That made me more curious.

Dhanya: “Do handle it with care.”

I (more curious): “Sure. What is it? Some crystal or something?”

Dhanya (laughing): “Much more precious. You will definitely like it. Get back home soon. I expect a call as soon as you open it.”

I: “Ok. Bye.”

I got back home at the earliest. However, my mom came to inspect this cover as soon as she saw it. She just gave a check without opening it.

Mom (doubtfully): “What is this? A beer?”

I (irritated): “Oh. This’s a gift my friend gave me. Don’t look it with suspicion.”

Mom: “Which friend?”

I: “College mate.”

She left the scene without much satisfaction. As soon as she left, I took the cover into my room. My aim was to check it before she returns. I opened it savagely and when I saw the gift, my mind said like “Holy Shit” ! A beer bottle was smiling in front of me and was saying “The King of Good Times”. If my mom had opened it, that slogan would have been really meaningful. I soon hid the bottle and dialed her without wasting any time.

I (still in shock): “What was that!!!?” She was laughing as soon as the call got connected.

I: “Laughing? You know, I just had a narrow escape. My mom was about to open it.”

Dhanya (still laughing): “That would have been the perfect gift.”

I: “Ya. I would have killed you then. How could you do this? At least you could have given a hint that it’s dangerous.”

Dhanya: “Then what’s the fun in it?” She continued laughing. Even I couldn't resist laughing after some time.

I: “One of the best gifts. And a truly shocking one! Between, how did you buy it?”

Dhanya (laughing): “Simple! Bought from the Triveni Beer shop.”

I (surprised): “You went to a beer shop???”

Dhanya (still laughing): “Ya. I took my friend along. I stood in the queue and bought it. But I had doubts about your favorite brand. You like this one, right?”
I (shocked): “No. I quit drinking!.”

We had a brief chat after that. Even though she gave me a shock, it was really a jolly experience. These types of gifts should be presented, but not always! The birthdays followed had much more peaceful experience. The only problem is that my face continues to get dipped in chocolate cake. I should thank my dear friends Tarun and Manu for that, hope I get a payback soon! As I wrap up this blog, a card is in front of me. I got this one recently. It’s very special too! 

PS: Plan and surprise your friend/loved one's. These ideas are outdated. Try something more exciting! And this's my 50th post. I would love to thank everyone who supported me till now. Thank You, Love you all!


Courier 'Scare'

The word ‘courier’ makes my friend Naveen screams the most. He’s afraid of couriers ever since he picked up one for me back in 2008. The story happened soon after my eventful college tour. It was the content of the courier which gave too many troubles for him. Let’s get into the story fast!

I did most of the shopping from Bangalore during the tour. However, I was unable to find a special type of bangle which my friend asked me to get for her. I searched for it all over the commercial street and couldn't find it. The reality was that I had no idea how that bangle looked like! Finally, my friend mailed its picture after I got back home. Soon I requested my sister’s friend Nitha to buy and courier it. However, I knew delivering this courier to my house will create utter havoc. So I asked Naveen’s address and asked him to pick the courier for me (hope I told him about the content). He gladly gave the address and told me to inform when the courier is send. Nitha send the courier as soon as I gave the address, but I forgot to tell him about this!

I called him next day afternoon to tell about this. The scene changed completely from that moment.

I: “Hello da. The courier was sent yesterday evening. Hope you will get it by tomorrow”.

Naveen (serious tone): “Got it. It’s here”.

I (surprised): “What?? This fast? Courier companies have become efficient”.

Naveen: “I want to talk to you. Come fast and take it”.

The scene at his home was completely unexpected. He looked at me with a gloomy and agitated expression, but even had a smile at times. His mom was always having a smile on her face. It was she who handed over me the courier. I was little embarrassed to receive it as she clearly knew what was inside it. I told her all the details regarding it, still she had that smile. He was always urging me to get out of there soon, and finally we left after ending the conversation with aunty. He didn't talk much during the journey to our usual hangout spot. His behavior got completely transformed on reaching the spot, like Vikram’s transformation to Annyan from the soft spoken Ambi!

Naveen (agitated): “Why you didn't tell that the courier was send”?

I: “Actually I forgot. I never expected it will reach this fast. Something bad happened?”

Naveen: “Yes, why not? Mom doubts me!” I couldn't resist laughing at that. This made him angrier.

Naveen: “She believes that the girl send courier for me!”

I: “But I told her the truth right? She knows that’s for my friend.”

Naveen: “You arrived at the end only. Lot much happened before that.”

I: “What? You could have told her the truth at the beginning itself.”

Naveen: “You think I’ll save your image? Never! I told everything so that you lose the good image in front of her.”

I: “Well done, thank you! Then what’s the problem?”

Naveen: “My mom is too intelligent. She has her own reasons and proofs to believe that I have a relation with the girl who sent the courier!”

I (surprised): “What???”

Naveen (sad tone): “Hope you remember I had my college tour a week before yours. Even I was there at Bangalore for some days. She believes that I met this girl then. Since my mom believes so much in me, she is sure that I gifted these bangles to her. After I got back here, she send it back. This is what my mom interpreted from the courier incident.” This was really unexpected. I started laughing like anything.

I (still laughing): “So she believes you bought her bangles to impress, and she send it back as soon as you got here?”

Naveen: “Unfortunately, yes!”

I: “That’s one of the best stories I have ever heard! I thought only we could make such fabricated one’s.”

Naveen: “Hmm. The story would have been more interesting if your mom received the courier! I would have had the time of my life.” That was really a shocking quote from him. It made me think for some time and finally we laughed together.

I: “Come on, let’s leave this. Can we have a game of snooker now?”

Naveen (with a weak smile): “Ya, that’s the only relief now. Let’s go!” The issue got solved then. We got into the bike and happily rode towards our snooker club.

Naveen: “For god’s sake, please never give my address to anyone. I will never ever send or receive a courier again!” As always, the day ended happily at the snooker club.

Recently, I wanted to deliver a flipkart shipment to my cousin’s home and was asking his address. I forgot that Naveen was also present there. The reply came soon.

Naveen (almost screaming): “No, don’t give him your address. Once, I got a nice gift. I haven’t got over from that gift’s effect. If you want to stay in your house, better don’t give him.” My cousin got absolutely confused with this.

I (laughing): “Oh yes, I forgot that. What’s your new address?”

Naveen (smiling): “Oh no. I live in the street now. I don’t have an address.” We both laughed.

Later, he explained everything in detail. Everyone had a nice time hearing his helpless situation. Still, the word courier scares him the most. Friends, do give this a try if you want your best friend to be in trouble. However, make sure that you don’t show his way out!



എന്‍റെ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് എനിക്കു പത്മരാജന്‍ എന്ന വ്യക്തിയോടുള്ള ആരാധന മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകില്ല . എന്തായാലും വീണ്ടും ഒരു ലേഖനം എഴുതി അദ്ദേഹത്തെ നാണംകെടുത്താനല്ല എന്‍റെ ശ്രമം. ഇനിയൊരെണ്ണം കൂടി എഴുതിയാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തോട് ആരാധനയുള്ള എന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ തന്നെ എന്നെ കൊന്നെന്നിരിക്കും . ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് വായിച്ചിട്ടുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ലേഖനമാണ് ഇവിടെ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നത് . ഞാന്‍ ജയ്ഹോ ന്യൂസ്‌ നു വേണ്ടി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു ഫീച്ചര്‍ന്റെ പ്രസക്ത ഭാഗമാണ് ഇവിടെ നിങ്ങളുമായി പങ്കിടാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്‌ . ഇതെഴുതിയ നീതു ദാസ്‌ എന്ന കൂട്ടുക്കാരിയെ എത്ര അഭിനന്ദിച്ചാലും മതിവരില്ല . പത്മരാജന്‍ എന്ന അസാമാന്യപ്രതിഭയുടെ ഏതൊരു  ആരാധകനും നിര്‍ബന്ധമായും വായിക്കേണ്ട ഒരു ലേഖനമാണ് ഇതെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു . അദ്ദേഹത്തെ സ്മരിച്ചുക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഈ ലേഖനം നിങ്ങള്‍ക്ക് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു !

              ഇന്നലെകളിലെ മൂടല്‍മഞ്ഞും ഒരു ഗന്ധര്‍വനും 

മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന മണ്ണിനു പത്മരാജന്‍  സൗന്ദര്യം ആണെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പെയ്തു തീര്‍ന്നിട്ടും അതിന്‍റെ സൗന്ദര്യം ഇരട്ടിച്ചു നിര്‍ത്തുന്ന പത്മാരാജന്‍  ഫ്രെയിമുകളുടെ അതെ സൗന്ദര്യം. പത്മരാജന്‍ എന്ന മഹാസംവിധായകനെക്കുറിച്ചും എഴുത്തുക്കാരനെ കുറിച്ചും  പറയുന്നതിന് മുന്‍പ് ഒരു പത്തൊന്‍പതുകാരിയുടെ മനസ്സിലെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാം. എന്‍റെ  മനസ്സില്‍ പ്രണയം എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്ന ചിത്രം രണ്ടാമത്തെ ഹോണ്‍ അടിക്കുമ്പോള്‍ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വരാത്തതെന്താ എന്ന് ചോദിച്ചു സോഫിയെ വണ്ടിയില്‍ എടുത്തു കയറ്റുന്ന സോളമന്റെ ചിത്രമാണ്,പ്രണയത്തിന്റെ മറുപുറം എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍  വെച്ച് ക്ലാരക്കും ഒപ്പം കുറെ ഓര്‍മകള്‍ക്കും ഗുഡ്ബൈ പറയുന്ന ജയകൃഷ്ണനും. 
കപടസദാചാരം കൊണ്ട് മാത്രം കെട്ടിപ്പടുത്ത രണ്ടു മൂന്നു പ്രണയസിനിമകള്‍ അടുത്തിടെ കണ്ടപ്പോഴാണ് പത്മരാജന്‍ എന്ന എണ്പത്കളിലെ യാഥാസ്ഥിതികതയെ ചോദ്യം ചെയ്ത ധീരനെക്കുറിച്ച് അഭിമാനം തോന്നിയത്. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും സംവിധായകരുടെയും കയ്യിലാണ് 'നമുക്ക് പാര്‍ക്കാന്‍ മുന്തിരിത്തോപ്പുകള്‍' ചെന്ന് പെട്ടതെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും സോഫി അവസാനം ആത്മഹത്യ ചെയ്തിരിക്കും..വേണമെങ്കില്‍ സോഫിക്ക് പാമ്പുകടി ഏറ്റോ ഇടിമിന്നല്‍ ഏറ്റോ മരിക്കാം. ഇതൊന്നും സംഭവിക്കരുത് എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ സോഫിയെ സോഫിയുടെ ചിറ്റപ്പന്‍ മാനഭംഗപ്പെടുത്തുന്നതിന് തൊട്ടു മുന്പ് സോളമന്‍ വാതില്‍ ചവുട്ടി തുറന്നിരിക്കും. അല്ലാതെ നായകനെങ്ങനെ മറ്റൊരാള്‍ മാനഭംഗപെടുത്തിയ പെണ്‍കുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്യും! പത്മരാജന്‍എന്ന ധീരന് സല്യൂട്ട്!
ഇന്നലെ എന്ന ചിത്രത്തിലെ മൂടല്‍മഞ്ഞു പോലെ സങ്കീര്‍ണമായ നിഗൂഡമായ മനസ്സുള്ളവരായിരുന്നു പത്മരാജന്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഏറെയും. തൃശൂര്‍ നഗരത്തില്‍ എല്ലാവിധ അടിച്ചുപൊളിയും നടത്തി ജീവിക്കുന്ന  മണ്ണാര്‍ത്തുടി ജയകൃഷ്ണന്‍ ക്ലാരയുടെ കാര്യത്തില്‍ എടുത്ത നിലപാട് അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു ഇന്നും! കൂടെവിടെയിലെ മമ്മൂട്ടി അവതരിപ്പിച്ച തോമസും റഹ്മാന്‍ അവതരിപ്പിച്ച രവിയും ഒരുപോലെ വിഷമിപ്പിച്ചു.  ആ ചിത്രം കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍. രവിയുടെ മൃതദേഹം കൊണ്ടുപോകുന്ന വഴിയില്‍ കാറിലിരുന്നു കരയുന്ന ആലിസ്ടീച്ചറുടെ ചിത്രം ഇന്നും മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു. ആലിസ് അന്ന് കരഞ്ഞത് രവിയെ ഓര്‍ത്തിട്ടോ  തോമസിനെ ഓര്‍ത്തിട്ടോ  അതോ സ്വന്തം ദുര്‍വിധി ഓര്‍ത്തിട്ടോ! പത്മരാജന്റെ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആരും നായകന്‍റെ നിഴല്‍  നോക്കി നടക്കുന്നവരായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും ആദ്യം ഓര്‍ക്കുന്നത് ക്ലാരയെ ആണെങ്കിലും എന്‍റെ  മനസ്സില്‍ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് 'നവംബറിന്റെ നഷ്ട'ത്തിലെ മീര ആണ്. ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും തൊട്ടു എന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടും തന്നെ ചതിച്ച കാമുകനെ കിടക്ക പങ്കിട്ടതിന് ശേഷം അയാളുടെ പാന്റിന്റെ ബെല്‍റ്റ്‌ ഊരി കഴുത്തുനെരിച്ചു കൊല്ലുന്ന മീരയെ മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല. 'മായ'  ആയി മാറുന്ന ഗൗരിയും ആഴമേറിയ പഠനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സ്വവര്‍ഗപ്രണയികള്‍ എന്നും ഉറ്റകൂട്ടുകാരികള്‍ എന്നും മാറി മാറി വിളിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള നിമ്മിയും സാലിയും! ശാരി അവതരിപ്പിച്ച സാലിയോളം ബോള്‍ഡ് ആയ മറ്റൊരു സ്ത്രീ കഥാപാത്രം പിന്നീട് സ്ക്രീനില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇങ്ങനെ കഥാപാത്രങ്ങളെ എണ്ണിപറയുമ്പോള്‍ ഒരു പുസ്തകം ആവശ്യമായി വരും. ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടാത്ത എത്ര ചിത്രങ്ങള്‍, കഥാപാത്രങ്ങള്‍!!, 'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തി'ലെ നായകന്‍, 'ഒരിടത്തൊരു ഫയല്‍വാന്‍'ലെ ഫയല്‍വാന്‍, 'കള്ളന്‍ പവിത്രന്‍'ലെ ദമയന്തി, 'കരിയിലക്കാറ്റുപോലെ'യിലെ ശില്പ..അങ്ങനെയെത്രയെത്ര..
പത്മരാജന്‍ സിനിമാകളിലെന്തുകൊണ്ടോ ഹൃദയത്തിനു ഏറ്റവും  അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നത് 'ഇന്നലെ' ആണ്. ആദ്യം 'ഇന്നലെ' കാണുമ്പോള്‍ മായയും ശരത്തും ഒന്നിച്ചു സകല സൗ ഭാഗ്യങ്ങലോടയും അവര്‍ ജീവിക്കാന്‍ പോകുന്ന പൈങ്കിളി ആശ്വാസത്തില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്ന ഞാന്‍ ഇന്ന്, ഒരു തലയാട്ടലോടെ ആ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു അംബാസിഡര്‍ കാറില്‍ കേറി ദൂരേക്ക്‌ മറഞ്ഞു പോയ നരേന്ദ്രനെകുറിച്ചോര്‍ത്തു ഒരുപാടു വേദനിക്കാറുണ്ട്..ഹൃദയം പറിച്ചുകൊടുക്കുന്ന വേദനയോടെ നരേന്ദ്രന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് മൂടല്‍മഞ്ഞിന്റെ നിഗൂഡതകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് യാത്രയാകുമ്പോള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടത് എനിക്കും കൂടിയാണെന്ന ഒരു തോന്നല്‍ എവിടെയോ! ഒപ്പം സുരേഷ് ഗോപി എന്ന നല്ല നടന്‍ ഇന്ന് ലക്‌ഷ്യം ഏതുമില്ലാതെ തോക്കും പിടിച്ചു അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്ന വേദനയും! ജീവിതത്തില്‍ നിരാശയോ ഒറ്റപ്പെടലോ അനുഭവപ്പെടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണാറുള്ളത്‌ അന്ന് നരേന്ദ്രന്‍ കണ്ട അതെ മൂടല്‍മഞ്ഞ്‌ ആണ്. മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ മായ തന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ സ്ഥിരമായി കാണാറുള്ള പ്രതീക്ഷയുടെ മൂടല്‍മഞ്ഞും!
ഇന്നലെയിലെ ഇപ്പറഞ്ഞ ഫ്രെയിമുകളും, തൂവാനത്തുമ്പികളില്‍ ജയകൃഷ്ണന്‍ നനയുന്ന മഴയും, ഒരു ചെറുചിരിയോടെ സോഫിയെ വണ്ടിയില്‍ കയറ്റികൊണ്ട്‌ പോകുന്ന സോളമനെയും, സേഫ് ആയ ദൂരേക്ക്‌ യാത്രയാകുന്ന നിമ്മിയും സാലിയേയും ഒക്കെ കാണുമ്പോള്‍ അറിയാതെ തോന്നിപ്പോകുന്നു..നമ്മുടെ ഗന്ധര്‍വന്‍ ഭൂമിയിലെ ശാശ്വതമല്ലാത്ത കലാജീവിതം വെടിഞ്ഞു സ്വര്‍ഗത്തില്‍ ഗന്ധര്‍വനായി തന്നെ ജീവിക്കുകയാകും ഇപ്പോള്‍. ജീവിതത്തിന്‍റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളിലും പത്മരാജന്‍ എന്ന ചിത്രകാരന്‍ കോരിയിട്ട വരകളുമായി ജീവിക്കുന്ന ആരാധിക്കക്ക് ഇതില്‍ കൂടുതലൊന്നും എഴുതാന്‍ കഴിയില്ല.

കടപ്പാട് : നീതു ദാസ്‌